No właśnie, tylko wakacje wakacjom nierówne. Cóż to za niesprawiedliwość, że dla jednych trwają dwa tygodnie, a dla innych 3 miesiące.

‍Zaczynając jednak od etymologii słowa wakacje. Z języka łacińskiego vacatio oznacza uwolnienie, oswobodzenie (stąd też, chociażby słowo wakat – nieobsadzone stanowisko, wolna posada). Czy wiecie, że w pierwotnej wersji mówiono wakacja? Dopiero z czasem przyjęto liczbę mnogą. Według Wielkiego Słownika Języka polskiego wakacje to czas wolny od nauki i pracy, podczas którego można wyjechać gdzieś na dłużej i odpocząć. Z kolei słownik synonimów podaje nam następujące hasła: wypoczynek, urlop, czas wolny, wytchnienie, relaks, luz, wczasy, wolne, przerwa. Gdyby jednak sam Karol Strasburger przeszedł po ulicach polskich miast ze słynną ankietą do Familiady z pytaniem „Polaku, jak spędzisz tegoroczne wakacje?” zapewne jedną z bardziej punktowaną odpowiedzią byłoby – wykonując remont mieszkania/domu.

I tutaj dochodzimy do sedna tematu. Nie dla każdego wakacje będą równoznaczne z wyjazdem i odpoczynkiem. Część z nas spędzi wakacje całkowicie, mając w poważaniu ich definicje, czy synonimy. Nie wchodząc głębiej w to, jakie będą tego powody warto zadbać o to, aby łamanie zasad w tym temacie zakończyło się tylko na nieprzestrzeganiu definicji słowa wakacje, a nie na łamaniu przepisów – co już może skutkować poważniejszymi konsekwencjami niż brak opalenizny czy zakupu pamiątkowej ciupagi znad polskiego Bałtyku, wyprodukowanej w Chinach

Bardzo często wakacje dla wielu młodych ludzi to okazja do zdobycia pierwszej w życiu pracy. Może to być świetnym wejściem jedną nogą w dorosłe życie. Młody człowiek ma szansę nie tylko poznać wartość własnoręcznie zarobionych pieniędzy, które przecież „smakują” inaczej niż te otrzymywane chociażby w formie kieszonkowego od rodziców. Może to być również idealne rozwiązanie, które pozwoli zarobione pieniądze przeznaczyć na spędzenie drugiej połowy wakacji zgodnie z ich definicją – czyli na odpoczynku i relaksie

Warto jednak pamiętać o kwestiach prawnych w przypadku gdy mamy do czynienia z zatrudnieniem młodocianego.

Pracownik młodociany to osoba, która ukończyła 15 lat, ale nie przekroczyła 18 oku życia. Można zatrudnić tylko młodocianych, którzy:

• ukończyli co najmniej ośmioletnią szkołę podstawową,
• przedstawią świadectwo lekarskie stwierdzające, że praca danego rodzaju nie zagraża ich zdrowiu.

‍Jeżeli młody człowiek spełnia te warunki, może być zatrudniony na podstawie umowy o pracę.

‍Osoba, która nie ukończyła ośmioletniej szkoły podstawowej i która nie ma 15 lat, może być zatrudniona na zasadach określonych dla młodocianych wyłącznie w celu przygotowania zawodowego w formie przyuczenia do wykonywania określonej pracy.

Jeśli młodociany chce pracować w czasie wakacji, może podpisać jedną z poniższych umów:

• umowę o pracę na czas określony,
• umowę z agencją pracy tymczasowej,
• umowę zlecenia,
• umowę o dzieło.

‍Przed przyjęciem do pracy, bez względu na rodzaj zawartej umowy, pracodawca ma obowiązek, na swój koszt, skierować pracownika na badania lekarskie oraz przeszkolić w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Można też zawrzeć umowę o pracę z agencją pracy tymczasowej. Skieruje ona pracownika młodocianego do podmiotu, na rzecz którego będzie świadczył pracę. Może to być umowa o pracę na czas określony, ale też praca na podstawie umowy cywilnoprawnej: umowy zlecenia, umowy o dzieło. Przed podpisaniem umowy warto sprawdzić jednak agencję.

Umowa zlecenia jest umową starannego działania. Oznacza to, że ważna jest wykonywana przez pracownika praca, czyli samo wykonywanie czynności na rzecz zleceniodawcy. Rezultat tej czynności nie jest istotny. Za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Jego wysokość nie może być niższa niż minimalna stawka godzinowa. Wynagrodzenie za wykonanie zlecenia przysługuje za samo „staranne działanie”, nie zaś za jego rezultat.

Poprzez zawarcie umowy o dzieło pracownik zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, to znaczy do uzyskania pewnego wyniku swoich działań. Zamawiający dzieło zobowiązuje się natomiast do wypłaty wynagrodzenia określonego w umowie. Wysokość wynagrodzenia, jakie pracownik powinien otrzymać, powinna być określona w umowie, choć niekoniecznie kwotowo. W umowie mogą bowiem znaleźć się jedynie wskazówki do określenia wynagrodzenia po zakończeniu pracy. Wskazówki te powinny określić, czego spodziewa się zamawiający i za co mógłby zapłacić wyższe wynagrodzenie, a co będzie odpowiadało za to, że wykonawca otrzyma je jednak niższe.

Jeżeli pracownik podpisze umowę o pracę, pracodawca ma obowiązek wypłacić mu umówione wynagrodzenie za pracę.

PAMIĘTAJ! Przepisy prawa pracy nie znają pojęcia „umowy o pracę na próbę”, za którą nie należy się wynagrodzenie! Nie można zrzec się prawa do zapłaty.

‍Jeżeli udało Ci się już znaleźć idealnego młodzieńca do pracy i podpisać z nim umowę – brawo!
Z pewnością ta młoda osoba już „pali” się do roboty, a energia, która go rozpiera pozwoliłaby przenosić góry, ale nie tak prędko… Pamiętajcie, że to dopiero pierwsze kroki w pracy więc pracownicy młodociani mogą wykonywać tylko prace lekkie.

Oznacza to tyle, że Ty jako pracodawca możesz polecać wykonywanie tylko takich czynności, które nie powodują zagrożenia dla ich życia, zdrowia i rozwoju psychofizycznego, a gdyby taka praca była wykonywana również po wakacjach, to także taką, która nie będzie im przeszkadzać w wykonywaniu obowiązku szkolnego.

‍Wykaz prac lekkich określa pracodawca zawsze po uzyskaniu zgody lekarza medycyny pracy. Wykaz ten musi być też zatwierdzony przez właściwego inspektora pracy.

‍Pracodawca ma obowiązek zapoznać pracownika z wykazem prac lekkich zanim rozpocznie pracę.

Pracami lekkimi mogą być np.:

• zbieranie owoców (ograniczenie dźwigania ciężarów),
• przenoszenie dokumentacji i sprzętu biurowego(ograniczenie dźwigania ciężarów),
• obsługa komputera i urządzeń biurowych,
• roznoszenie ulotek,
• prace pomocnicze, np. jako goniec,
• sprzątanie pomieszczeń oraz prace porządkowe wokół budynków,
• porządkowanie dokumentacji biurowej

Pamiętaj również, że pracownik młodociany pracuje krócej niż inni pracownicy!

Młodociany nie może pracować więcej niż 8 godzin na dobę (młodociany do 16. roku życia – 6godzin). Nie można zatrudniać młodocianego w godzinach nadliczbowych ani w porze nocnej (pora nocna dla młodocianego przypada pomiędzy godzinami 22:00 a 6:00, a w szczególnych przypadkach – zwłaszcza młodocianego, który nie ukończył 15 lat – pora nocna przypada pomiędzy godzinami 20:00 a 6:00).

PAMIETAJ, że Pracodawca ma obowiązek zapewnić opiekę i pomoc niezbędną do wykonywania powierzonej pracy w sposób właściwy i bezpieczny.

Pracodawca, który nie przestrzega przepisów dotyczących zatrudniania pracowników młodocianych, popełnia wykroczenie.

Przepisy z zakresu zatrudniania młodocianych znajdziesz w Kodeksie pracy (art. 190-206 Kp).

Źródła: pip.gov.pl, biznes.gov.pl

‍ autor – Stanisław Leszczyński

The post Praca wakacyjna, czyli o zatrudnianiu młodocianych first appeared on Sela BHP.

Przyznajcie się, ilu z Was śledząc mniej lub bardziej szczegółowo zmagania naszych olimpijczyków, pomyślało sobie „Gdybym to ja startował/startowała (wybaczcie, że Panowie przed Paniami, ale spodziewam się, że tyczy to jednak większej liczby mężczyzn) no, więc gdybym to ja startował/a w … (tutaj wstawiamy dowolną dyscyplinę) na pewno nie byłoby gorzej. Przecież … (tutaj nazwisko sportowca) nic innego nie robi, tylko trenuje całe życie. Skacze, biega, jeździ, pływa, a efektu żadnego”.

Nie mogę stwierdzić, że taki kibic (często kibic-kanapowiec)na pewno nie ma racji. Kto wie – być może czyta to jakiś niedoszły multimedalista olimpijski, którego życie potoczyło się inaczej. Przecież nie możemy wykluczyć, że np. nasz sąsiad spod dwójki – pan Janek, nie był w młodości obiecującym zapaśnikiem, którego pięknie zapowiadającą się karierę przerwała bolesna kontuzja kolana podczas skakania przez kozła na zajęciach WFu. Teraz z zapasów,pozostały tylko te w słoikach w piwnicy. Pewnie stąd też jego wiecznie smutna lub zła mina, a jego burknięcie na nasze „dzień dobry sąsiedzie” wynika z nadal niezagojonych ran z czasów młodości.

Zostawmy już tego pana Janka.

Gdybyśmy spojrzeli na sprawę nieco szerzej, to moglibyśmy stwierdzić, że niemal każdy z nas uprawia różnego rodzaju dyscypliny olimpijskie w swoim codziennym życiu. Kilka przykładów? Proszę bardzo.

Biegi na 100/200/400 metrów – w zależności jak daleko jesteśmy od autobusu, który zaraz ma nam odjechać. Chód sportowy – przyznać się – komu zdarzyło się zjeść kolację w podejrzanej azjatyckiej restauracji, a potem szybkim chodem (bo przecież w lokalu biegać nie wypada) szukał drzwi z trójkątem lub kółeczkiem na drzwiach.

Podnoszenie ciężarów – tego doświadczył niemal każdy – duże weekendowe zakupy czy chociażby nasze dzieci, które z każdym kolejnym miesiącem przybierają na masie, dokładając nam dodatkowych ciężarów, niczym kolejny krążek zakładany na sztangę.

Tenis stołowy – czy któryś z Panów potrafił się oprzeć stołowi do ping-ponga, stojącemu akurat w pobliżu naszego domku w ośrodku, w którym spędzamy wakacje?

Koszykówka – czy tylko mi się zdarza rzucać kulką papieru do kosza oddalonego o kilka metrów?

Slalom gigant – widoczne zwłaszcza wiosną, gdy topnieją śniegi i idąc po chodniku, trzeba omijać „tyczki” pozostawione przez naszych czworonożnych przyjaciół.

Jazda figurowa na lodzie – zaobserwować można zwłaszcza po dużych przymrozkach, gdy wychodzimy z domów na jeszcze nieposypany piaskiem chodnik. Kto z nas chociaż raz nie stoczył wyczerpującej walki o utrzymanie równowagi przy pomocy mocno nieskoordynowanych ruchów przypominających taniec godowy strusia bengalskiego? W takim przypadku naszym jurorem mogła być, co najwyżej pani Krysia z bloku naprzeciwko, która akurat wypatrywała przez okno co ciekawego dzieje się na osiedlu, ale w innych okolicznościach byliby to międzynarodowi sędziowie z tabliczkami uniesionymi do góry, na których widniałyby same 10.

‍Dyscyplin jest całe mnóstwo: piłka nożna, siatkówka, narciarstwo, skoki do wody, kolarstwo…i moglibyśmy jeszcze tak długo. Tyle tylko, że jesteśmy na blogu, jakby nie było BHP, a tutaj ani słowa o bezpieczeństwie. Ktoś może pomyśleć jak tak można? Ja w takim razie śpieszę z kilkoma dobrymi radami w tym temacie.
‍
To, że każdy z nas na co dzień jest małym olimpijczykiem, a co za tym idzie nieustannie jest narażony na wszelkie urazy, wypadki i kontuzje już sobie ustaliliśmy. Pamiętajmy więc, aby zachować ostrożność i koncentrację nie tylko w pracy, ale również przy zwykłych, codziennych czynnościach.

Częstym powodem wypadków jest nasz pośpiech i rutyna. Zachowajmy czujność, nawet gdy robimy coś po raz dwudziesty tego dnia, albo wykonujemy jakąś pracę od 30 lat. Ktoś może powiedzieć: „Ja to już robię tyle czasu, że obudzony w środku nocy zrobię to z zamkniętymi oczami. Do tej pory nic mi się nie stało”. Do czasu. Bagatelizowanie zagrożenia i rutyna mogą okazać się zgubne, a nikt chyba nie chce skończyć jak pan Janek – niedoszły zapaśnik. Czy ktoś z nas widział kiedyś Kamila Stocha, który wchodzi na belkę i od razu rusza w dół? Oczywiście, że trzeba się skoncentrować i poczekać na dobry wiatr.

I takiego sprzyjającego wiatru, który będzie nas niósł daleeeeeko po kolejne sukcesy życzę Wam wszystkim.
‍

Stanisław Leszczyński

The post Każdy swoją olimpiadę ma first appeared on Sela BHP.

‍Nieodłączną składową świąt są również pewnego rodzaju prace, które każdy z domowników ma do wykonania, aby ten czas był dla wszystkich jeszcze wspanialszy. A skoro już padło tutaj słowo „praca”, to pamiętajmy, że licho nie śpi. Praca i zagrożenia są nieodłączne jak Bonnie i Clyde, jak Batman i Robin,jak Han Solo i Chewbacca, jak… można by tak w nieskończoność. Różnica jednak polega na tym, że wymienione wyżej duety ściśle ze sobą współpracują, a praca i zagrożenia są jak odwieczna walka dobra ze złem. Tylko od nas zależy czy zostaniemy po jasnej stronie mocy, czy też zatracimy się w szale przedświątecznych przygotowań i stracimy czujność. Ciemna strona mocy szybko to wykorzysta.

Jak tu jednak zachować czujność, skoro ten szczególny okres wymaga od nas domknięcia wielu spraw, od których chcemy mieć już wolną głowę w nowym roku? Jak nie zagubić się w codziennym pędzie życia, które przed końcem roku jeszcze bardziej sobie narzucamy niczym Usain Bolt na ostatnich metrach sprintu na 100 metrów? Jak zwolnić skoro największy symbol świąt, czyli sam Święty Mikołaj we własnej osobie daje nam zły przykład w tej kwestii? Cytując klasyka „jak żyć”?

‍Pewnie zapytacie – Co? Jak to? Czemu winny jest Mikołaj? Już Wam wyjaśniam.‍

Czy jesteście świadomi tego, co musi zrobić nasz bohater, żeby wyrobić się w jedną noc z tą morderczą pracą, do której przygotowuje się przez cały rok? Co musi zrobić, aby zdążyć z prezentami do wszystkich dzieci? Nie oszukujmy się, w ten jeden wieczór Mikołaj jest idealnym przykładem złego przykładu BHP. Jeżeli nie chcecie zburzyć swojego idealnego wyobrażenia o świętym Mikołaju poprzestańcie czytanie tego wpisu w tym oto miejscu…

Jeśli jednak czytasz dalej, to usiądź wygodnie i zapnij pasy. Oto kilka faktów,które przedstawię dzięki obliczeniom amerykańskiej astrofizyczki Lindy Harden.

Otóż pani Linda wyszła z założenia, że nasz (nie całkiem ) święty Mikołaj ma 31 godzin na dostarczenie prezentów wszystkim dzieciom (chociaż nie wszystkim, ale o tym zaraz).

Skąd się wzięło 31 godzin? Wynika to z różnych stref czasowych i z obrotu ziemi zakładając, że podróżuje ze wschodu na zachód. Wracając do pytania dlaczego nie do wszystkich dzieci – na świecie są około 2 miliardy dzieci, czyli osób poniżej 18 roku życia. Zrozumiałe wydaje się jednak, że Mikołaj ograniczy się tylko do dzieci wychowanych w kulturze chrześcijańskiej. A to już zmniejsza obciążenie świętego do „zaledwie” ok. 320 milionów. Według spisu powszechnego, średnio na gospodarstwo domowe przypada, mówiąc brzydko trzy i pół dziecka, daje nam to 92 miliona domów. Brzmi to już lepiej niż wyjściowe 2 miliardy prawda?

Hmm, niby dużo mniej, ale jednak wcale nie mało. Gdyby nasz Mikołaj miał zdążyć do wszystkich, byłby zmuszony do odwiedzin 822 domów w ciągu…sekundy! I tutaj nasz puszysty, czerwony przyjaciel zostaje przyłapany na łamaniu wszelkich możliwych przepisów, z przepisami drogowymi i BHP na czele. W jaki sposób bowiem, przy takim tempie byłby w stanie prawidłowo zaparkować sanie, wejść na dach (wcześniej oczywiście zakładając zabezpieczenia do prac na wysokości) wejść przez komin, zostawić prezenty, zjeść przysmaki, które zostawiają mu dzieci i wydostać się przez komin wracając do sań? Ciężka sprawa prawda?

‍Łączna odległość, którą przemierza Mikołaj to ponad 120 milionów kilometrów. Z tego już łatwo obliczyć, że sanie Mikołaja jadą z prędkością 1046 km/s. Zwróćcie uwagę, że tam jest literka s, a nie h co jeszcze bardziej działa na wyobraźnię. 1046kilometrów na sekundę to ponad 3000 razy szybciej od prędkości dźwięku. No ciekawe ile punktów karnych przewiduje za to taryfikator mandatów?

‍Inną sprawą pozostaje pytanie, czym karmi swoje renifery, że te osiągają takie prędkości, skoro norma dla nich to ledwie 25 km/h? Spuszczam jednak nad tym kurtynę milczenia, bo wydaje mi się, że jest to temat dla komisji antydopingowych. Póki jednak renifery nie narzekają, a nic nam o tym nie wiadomo, to nie ma co zawracać głowy obrońcom praw zwierząt. Być może to zasługa pani Mikołajowej i tego czym są karmione na co dzień.

‍Gdybym miał się jeszcze czegoś przyczepić, to ciekawym elementem jest ładowność sań Mikołaja. Przy założeniu pani Lindy Harden, że każde dziecko otrzyma prezent o wadze 2 funtów (czyli ok. 0.9 kg), to sanie musiałyby mieć ładowność 321 300 ton, a trzeba też pamiętać, że sam Mikołaj z programami Ewy Chodakowskiej chyba nie miał okazji obcować. To znaczy inaczej… źródła którym nie można ufać podają, że dostał on kiedyś od żony cały zestaw ćwiczeń na DVD na Mikołaja, to znaczy na swoje imieniny. Jednak te same źródła podają, że nie uruchomił ich tylko z tego powodu, że nagle nie wiedzieć czemu odtwarzacz DVD zaczął mu rysować płyty i nie chciał niszczyć tak pięknego prezentu.

Broniąc świętego Mikołaja to wydaje mi się, że jest to dokładnie ta sama złośliwość rzeczy martwych, która sprawia, że te wszystkie skarpetki, swetry, krawaty, które dostajemy od cioci pod choinkę, dziwnym trafem znikają w niewiadomych okolicznościach lub ulegają zniszczeniu przez nad wyraz nieszczęśliwy zbieg okoliczności. No co? Niech pierwszy rzuci skarpetami w renifery ten, kto nie dostał nigdy niechcianego prezentu

‍Jak widzimy – przeogromna waga prezentów oraz ledwie zauważalna (niczym rozsypana torebka cukru pudru na śniegu) nadwaga Mikołaja daje nam kolejne złamanie przepisów, nad którymi pewnie pochyliłaby się Inspekcja Transportu Drogowego (gdyby tylko byli w stanie dogonić sanie).

‍Kolejnym złamaniem przepisów byłoby zapewne przekroczenie norm ręcznych prac transportowych…reniferów. Jak wylicza pani Linda – standardowy renifer na lądzie może przetransportować ok. 136 kg. Jeżeli uznamy, że te nadzwyczajne, niczym nie faszerowane renifery Mikołaja mogłyby dźwignąć 10 razy większy ciężar, to tych reniferów powinno być bez mała 214 200 sztuk! O rety, nie chciałbym wyobrażać sobie jak w trakcie pracy wygląda u nich przerwa na toaletę. No bo chyba nie myślicie, że łamane są kolejne przepisy i pracownicy(renifery w tym przypadku), nie mają odpowiedniej ilości przerw? O to już nie chciałbym podejrzewać Mikołaja.

Myślę, że z uwagi na ten szczególny okres w roku i pracę jaką wykonuje dla nasz bohater dzisiejszego wpisu możemy przymknąć oko na te grzeszki. Niech to jednak będzie jedyna osoba i jedyny raz w roku kiedy to robimy

‍Wy natomiast moi drodzy, uważajcie na siebie i swoich bliskich i zwróćcie szczególną ostrożność podczas wykonywania prac typowo świątecznych, acz niepozbawionych zagrożeń, jak np. wnoszenie dwumetrowej choinki na IV piętro, krojenie sałatki warzywnej czy też poruszanie tematów drażliwych podczas wieczerzy wigilijnej.

Spokojnych, radosnych i zwłaszcza zdrowych świąt w tych niełatwych czasach!
‍

Stanisław Leszczyński

Starszy Specjalista ds. BHP
Inspektor Ochrony PPOŻ

The post Święta, święta i… po BHP first appeared on Sela BHP.